Esta fin de semana remata o Santiago é Tapas

Hai 111 motivos para non quedar na casa esta fin de semana. Xa van case 20.000 tapas vendidas nesta edición do concurso de tapas máis importante de Galicia, que remata este domingo

A séptima edición do Santiago(é)Tapas entra nos seus últimos días e afronta a súa recta final até o vindeiro domingo 30 de novembro, cando remata o concurso de petiscos máis importante de Galicia. O alto nivel das 111 tapas que entraron na fase de competición fixo que os 69 establecementos participantes tiveran unha intensa actividade durante os últimos días, que previsiblemente vai aumentar aínda máis durante esta fin de semana. Os hostaleiros e os clientes están moi satisfeitos pola oportunidade de dar a coñecer os seus negocios e poder desfrutar de sorprendentes creacións durante ste gran evento de gastronomía en miniatura, que este domingo remata.  

Estamos ao voso dispor para a elaboración de directos ou reportaxes sobre o Santiago é Tapas, que este ano mellora con importantes premios directos para os consumidores, como viaxes a Istambul, lotes de produtos e outros agasallos.

CompHostelería xa está na rúa

Deixámosvos eiquí unha foto da presentación esta mañá do número 167 da revista CompHostelería na Pilgrim House de Compostela. Na foto aparecen Nathaniel Walter, presidente da Asociación Terranova, que xestiona a Pilgrim House, Valentín García, secretario xeral de Política Lingüística, Agustín Hernández, alcalde de Santiago e Rafael Sánchez, xerente do Xacobeo. Nos vindeiros días iremos avanzando contidos da revista a través do noso blog e das redes sociais.

A tribuna de Orlando Fontán: A atención ao cliente

O espectacular crecemento e ordenación dos últimos anos dun sector altamente atomizado como o da hostalería, xerado en gran parte polo “boom” do departamento de cociña e da emerxente figura do cociñeiro mediático, serviu tamén para sacar a colación contido académico xa existente e xerar outro novo nos últimos 15-20 anos de forma continua, asentando de xeito claro e conciso os perfís profesionais do departamento de cociña e a súa adaptación a realidade e necesidades das empresas.

No departamento de Servicios-Sala “¿Atención ao cliente?” non se atopou aínda un camiño claro polo que tansitar nin se asentaron os contidos teórico-prácticos que permitan definir os perfís profesionais do futuro, debido en gran parte a unha mala concepción das función do departamento dende a súa orixe.

Nos últimos anos formouse un gran número de persoal básicamente orientado cara os procedementos: habilidades mecánicas, certa capacidade de organización e profesionais moi cualificados nalgunhas

disciplinas cun grao bastante elevado de dificultade teórica ou técnica (coctalería, cafés, viños), pero séguese descoidando o que para min é a pedra angular do departamento: “A ORIENTACIÓN AO CLIENTE” no seu máis amplo sentido. SATISFACIÓN DAS NECESIDADES E EXPECTATIVAS DOS CLIENTES E POLO CONSEGUINTE A SUA FIDELIZACIÓN

O departamento de servicios-sala, de feito, é un departamento de atención ao cliente como o de calquera empresa de servizos ou fabricante de productos, ca dificultade engadida de ser unha combinación das dúas.

O protocolo clásico de servizo e o persoal acartonado formado baixo disciplina castrense nas anacrónicas escolas de hostalería parece non interesarlle demasiado ás novas xeracións de empresarios de hostalería/hotelería, ao igual que aos novos perfís de clientes.

¿Qué é máis importante? Servir pola dereita a un cliente, realizar algún ridículo movemento na elaboración dun cóctel, dar unha lección sobre viños utilizando tecnicismos que os clientes descoñecen, adoptar un rictus de seriedade no servizo que dignifique a profesión ou realizar de forma correcta todo o procedemento de atención ao cliente entendendo éste como un compendio de habilidades mecánicas, técnicas, de organización, coordinación e control dos “tempos”, ademáis das imprescindibles labores de comunicación (verbal e non verbal) da imaxen e filosofía do establecemento, e por suposto a execución de técnicas de venta.

A estandarización da cociña é un feito evidente, a súa profesionalización tamén. A casi impecable formación académica dos cociñeiros e a amplísima oferta de información da que dispoñen sobre a súa profesión, ademáis da claridade nos procedementos de elaboración, incrementou de xeito notable a calidade da comida. A variedade dunha oferta de calidade empuxa aos clientes a tomar decisións de elección basadas noutros criterios distintos a os que teñen que ver de xeito exclusivo coa calidade, cantidade e estética da comida.

A xustificación dunha profesión debe estar relacionada coa dependencia que o empresario e os clientes teñan do persoal que a executa, non da imposición de perfís profesionais caducos dende as aulas das escolas, que son normalmente rexeitados polos novos empresarios e directivos do sector hostaleiro.

Todos convidados a CompHostapearlle

Presentación Especial CompHostelería “Do Womex ao mes do cine e das tapas”

Martes, 25 ás 10:30 na Pilgrim House (rúa Nova 19)

Os protagonistas das seccións de CompHostelería, Na Barra con, Agustín Hernández, alcalde de Santiago e Na Mesa con, Rafael Sánchez, xerente do Xacobeo van asistir á presentación da nosa publicación este martes, 25 de novembro, ás 10:30 na Pilgrim House, rúa Nova, 19.

Canda os protagonistas deste número van estar tamén o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, como responsable do departamento da Xunta que colabora con Hostalería Compostela para a promoción do uso do galego do sector empresarial e hostaleiro, os responsables da Pilgrim House, e o director da publicación, Aser Álvarez, canda varios colaboradores neste número (vai a portada en anexo).

Facemos a presentación desta entrega especial da nosa publicación, titulada “Do Womex ao mes da cine e das tapas”, na Pilgrim House co obxectivo de apoiar este interesante proxecto, dar a coñecer este espazo e os diversos servizos que ofrecen neste lugar de encontro, aberto aos peregrinos de todo o mundo que chegan a Compostela, onde poden compartir as súas experiencias e desfrutar da hospitalidade ao final dos Camiños.

No acto de presentación, onde tamén van estar presentes destacados expertos no fenómeno das peregrinacións, tamén imos dar conta dunha boa nova moi importante para o futuro do fenómeno xacobeo en xeral e da cidade como meta final dos Camiños de Santiago.

Ao remate do acto entregaremos un exemplar da revista a todos os participantes. Agardamos por vós!!

Máis de 9 mil tapas vendidas no Santiago é Tapas e ti aínda sen tapasporte?

Satisfacción no sector ante a boa marcha do concurso

Son 69 locais participantes e 111 tapas a concurso nunha cita que se desenvolve ata o 30 de novembro

19 de novembro de 2014.- A sétima edición do Santiago(é)Tapas, que comezou o venres 14, está a funcionar a bo ritmo e a hostalaría da capital de Galicia amósase satisfeita en liñas xerais pola súa marcha.

Unha primeira avaliación eleva a máis de 9.000 as tapas servidas ata o momento nos 69 establecementos que toman parte neste concurso de tapas, con 111 creacións distintas a un prezo único de 2 euros.

Un ano máis, os clientes apañaron o seu tapasporte, a guía do concurso, e deciden que tapas son as súas favoritas votando nas urnas situadas nos distintos locais.

Tamén está a espertar expectación o Santiago(é)Noite, a oferta complementaria de hostalaría nocturna con creacións exclusivas a un prezo único de 3,5 euros para aqueles clientes que mostren o seu tapasporte.

A Denominación de Orixe Ribeiro presenta 6 viños de 6 adegas no Santiago é Tapas e os clientes poderán tomar o seu petisco cun deses Ribeiros a prezo conxunto especial de 4 euros. Os Ribeiros que toman parte desta promoción especial son: Pousadoiro (Fernández Rodríguez, S.C.), Casal de Armán branco (Casal de Armán, S.L.), Beade Primacía (A Portela, S.A.T.), Alberte (Bodegas Nairoa, S.L.), Valdepuga (Valdepuga, S.L.) e Terra do Castelo Treixadura (San Roque, S.C.G.). Ademais, haberá 25 entradas individuais de balde para o Concerto Enoacústico Solidario Pablo Carbonell & Ribeiro do 6 de decembro; serán para eles que acrediten ter consumido petiscos con Ribeiro de 20 establecementos, selando na sección correspondente do seu tapasporte.

Turkish Airlines premia a interacción, con 2 viaxes individuais de ida e volta a Turquía entre aqueles que se retraten petiscando xunto ao seu tapasporte e deixen constancia no twitter, co hashtag #turkishsantiagoetapas ou no facebook, publicando a foto na conta do concurso facebook.com/santiagoetapas . Un xurado determinará as 2 mellores fotografías.

Establecementos participantes

A (é)tapa Praza do Obradoiro conta con: 25 de julio, A Curtidoria, AC Palacio del Carmen, Central, Coruña, Cre-Cottê, Kunsthalle, Los Caracoles, O Celme do Caracol, Orfeón San Francisco Hotel Monumento, Rúa Villar, San Jaime e San Xoán.

A (é)tapa Praza de Cervantes reúne a: A Cocotte, Bicoca, Caldeirería 26, Cervantes, Garum, Hervor & Fervor, La Bodeguilla de San Roque, La Flor, Medusa, Milonga´s, O Piorno, O Tragaluz, Resas e Tafona.

Na (é)tapa Praza de Galicia pódese atopar a: Antollos, Bodegón de Xulio, Caney by Siro González, D’ Ancares, El Bocalino, La Catedral, Negreira ‘O Patata’, O Boteco, O París, Parrillada Argentina, Porta Faxeira, Reno e Venecia.

A (é)tapa Praza Roxa suma a: Adgelo, Albarella, Artesana, Castelao, Entre Pipos, La Bodeguilla de Santa Marta, La Cavita, La Industrial, Manso, O Ferro, Rincón de Gurpegui, Singulario, Tosta e Tostiña, Tryp Santiago e Vivacce.

Por último, na (é)tapa Camiño Francés están: A Casa da Viña, A Grella, A Moa, Casal do Cabildo, La Barrika, La Bodeguilla de San Lázaro, La Casa de la Marquesa, O Afiador, O Catro, Oca Puerta del Camino, Pedra Santa, Porta do Camiño, Quercus IP e Susos.

O certamen Santiago(é)Tapas está promovido e organizado pola Asociación de Empresarios de Hostelería de Santiago y Comarca; o seu Patrocinador Institucional é Turismo de Santiago; o seu Patrocinador Especial é a Denominación de Orixe Ribeiro, con seis referencias: Pousadoiro (Fernández Rodríguez, S.C.), Casal de Armán branco (Casal de Armán, S.L.), Beade Primacía (A Portela, S.A.T.), Alberte (Bodegas Nairoa, S.L.), Valdepuga (Valdepuga, S.L.) e Terra do Castelo Treixadura (San Roque, S.C.G.).

Santiago(é)Tapas conta tamén como patrocinadores con Cash Record e Coca Cola; como colaboradores especiais, ás cervexas 1906 de Hijos de Rivera e Turkish Airlines; e como colaboradores, a Abanca, Mercado de Abascos e Santiago (é) Noite.

Unha tapa en forma de revista?

Neste novo número de CompH!ostelería, que está agora a sair no prelo, recollemos o máis interesante do Womex e avanzamos os eventos deste mes de novembro en Compostela co VII Santiago é Tapas e Cineuropa. Abrimos este número cun texto estupendo de Manuel Gago que vos avanzamos o outro día no noso blog CompHostelería. 

E nas nosas seccións habituais de entrevistas conversamos Na Barra con Agustín Hernández, alcalde de Santiago, e Na Mesa con Rafael Sánchez, xerente do Xacobeo. Tamén contamos neste número especial coas colaboracións de Inés Peleteiro, Nicolás Álvarez, Xosé Manuel Santos Solla, Orlando Fontán, Carmen Férnández, Mónica Novas e unha reportaxe sobre as actividades desenvolvidas no Centro de Formación e Cultura Gastronómica de Hostalería Compostela. 

Todo iso e moito máis no número 167 da nosa publicación, coas seccións xa habituais de Historia da Hostalería, onde falamos do restaurante Puñal, Paseos por Compostela, cunha reportaxe sobre o parque Monte da Almáciga, A Escapada, cunha reportaxe sobre Estambul, ou a sección Os Camiños de Santiago, que desta vez se centra no Camiño Portugués. Benvidos a CompHostelería!!.

Cultura de tapas? Un petisco de callos por Manuel Gago

Cultura de tapas

Por Manuel Gago

Gústame esta cidade os xoves do inverno; parece que se inventa unha festa, coma os universitarios ocorrentes fan os martes cando saen de cañas. Os xoves os bares están máis cheos a media mañá e numerosas pizarras saen á rúa anunciando que é un día especial. Por aquí e acolá aparece esa frase digna da máxima admiración: HAI CALLOS. A armada de funcionarios e xubilados convírtense en insaciables críticos gastronómicos e discuten en que bar está a perola máis substanciosa e por que.

Non direi desta vez onde están os meus mellores callos compostelanos, pero podo asegurar que só os catei unha vez. Saían agachados da cociña e dábanse a ese incómodo concepto que son os “mellores clientes”. Só fun “mellor cliente” nunha ocasión pero podo certificar que estaban absolutamente de vicio e como a mi me gustan: melosos, cun punto picante medio, cos garavanzos ben cocidos, case manteca na boca.

Un dos aspectos que máis me gustan do servizo tradicional das tapas en Compostela é a súa capacidade para marcar os días a base de sabores. Cunha regularidade celebrada, moitos locais da cidade van servindo tapas de acordo co día; por suposto aquelas tapas servidas máis preto da fin de semana son máis sabrosas que as outras. Gustábame tamén os parroquianos que sabían comparar os mellores potaxes, os mellores arroces, por suposto os callos ou a tortilla, e facían a súa escolla selectiva de bar a partir da destreza da cociñeira en cada unha das tapas concretas.

Para min unha cidade non é o mesmo se os bares non ofrecen un pouquiño de arte culinaria coa caña ou o café. Aquelas cidades nas que non existe este costume de tapear, o camiño polos bares paréceme triste e excesivamente etílico. Incluso en Euskadi, que soubo vender o tema das tapas como ninguén, pagar tres euros por pincho paréceme un pouco excesivo, porque con iso non sempre ofrecen moito mellor produto do que se pode ver en Galicia simplemente coa consumición. As cidades sen tapa son como eses veciños que non saúdan cando entras no ascensor con eles. Non te caen nin ben nin mal.

A tapa é a esencia da cultura gastronómica, porque convirte cada bar nun pequeno refuxio culinario que ten que dominar a técnica da satisfación do cliente en dous ou tres petiscos, mesmo animándoo a pedir outra consumición na espera de algo máis. Unha cidade ten cultura gastronómica cando case calquera local está en condicións de sorprenderte con estas pequenas artesanías culinarias.

Disque a tapa é un asunto mediterráneo: xa se sabe, andar de local en local, cear informalmente, aproveitar a luz e o sol. Non o teño eu tan claro. Como tantos pratos saborosos, a tapa naceu máis ben dos pobres e da cociña barata e substanciosa. Alimentación low cost. Hoxe os tempos cambiaron e a tapa vai con eles; sigue tendo ese aspecto informal, rápido, que non vai molestar a conversa pero sen a que a conversa non pode fluír do mesmo xeito. A tapa é unha celebración do descanso e da amizade; por iso non está nada mal que, no mes no que decaen os turistas, os composteláns nos entreguemos con devoción a esta tradición.